Featured Post

അടയ്ക്ക ബിസിനസ് - 1

                                      ഒന്നാം ഭാഗം: തമ്പി ഉച്ചയോടു അടുത്ത സമയം. മര്യാദാമുക്കിൽ ഏതാനും പേർ സൊറ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ...

Wednesday, August 21, 2013

അടയ്ക്ക ബിസിനസ് - 2

                         മൂന്നാം ഭാഗം: ഉമ്മർക്ക

രാത്രി പത്തരയോടെ തമ്പിയും ഉമ്മർക്കയും പക്ഷിവേട്ടയ്ക്കു ഇറങ്ങി. തോർത്തുകൊണ്ടു ചെവിയും തലയും മൂടിക്കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മഴയ്ക്കു സാധ്യതയുള്ളതിനാൽ റെയിൻകോട്ടിലാണ് ഇരുവരും. തമ്പിയുടെ തോളിലാണ് തോക്ക്. നീളമുള്ള ബാരലാണ്. കണ്ണമ്പിള്ളി പൗലോസേട്ടന്റെ വീടിനടുത്തുനിന്നു തുടങ്ങുന്ന വീതികുറഞ്ഞ കനാലിലൂടെ ഇരുവരും തീരദേശം റോഡ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. പനമ്പിള്ളിക്കടവിൽനിന്നു കുളത്തായി പാടശേഖരത്തിലേക്കു വെള്ളം കൊണ്ടുവരാൻ പഞ്ചായത്ത് തൊണ്ണൂറുകളിൽ പണിതതാണ് കനാൽ. വീതി കുറവാണെങ്കിലും കരിങ്കല്ലും സിമന്റും ഉപയോഗിച്ചു നല്ല ബലത്തിൽ തന്നെയാണ് പണിതിരിക്കുന്നത്. കൊല്ലങ്ങൾക്കുശേഷവും കാര്യമായ കേടുപാടുകളില്ല. കനാലിന്റെ ഒരു വശത്തു കുളത്തായിപ്പാടവും മറുഭാഗത്തു പൊന്തക്കാടുകളുമാണ്. കീരികളുടെ വിഹാരകേന്ദ്രം. ഉമ്മർക്ക താക്കീത് നൽകി.

“തമ്പ്യേയ്, നീയിപ്രത്തൂടെ നടന്നാ മതി. പൊന്തക്കാട്ടില് കീരീണ്ടാവും”

തമ്പി അനുസരിച്ചു. ഉമ്മർക്ക ഒരു ബീഡിയെടുത്തു കത്തിച്ചു.

കുളത്തായി പാടം ഉഴുതിട്ടിരിക്കുകയാണ്. തവളകളുടെ പോക്രോം ശബ്ദവും ചിവീടുകളുടെ കരച്ചിലും ഇരുവർക്കും ഹൃദ്യമായി തോന്നി. കുറച്ചുകൂടി നടന്നപ്പോൾ ഓസീൻ കമ്പനിയും ടാർറോഡും ദൃശ്യമായി. ഉമ്മർക്കയ്ക്കു കുറച്ചു പുരാണം പറയണമെന്നു തോന്നി. തമ്പിയാണെങ്കിൽ നല്ല കേൾവിക്കാരനുമാണ്.

ഉമ്മർക്ക തുടക്കമിട്ടു. “എനിക്ക് വെറും പത്തുവയസ്സുള്ളപ്പഴാ തമ്പീ ഞാൻ ആദ്യായി വെടിവയ്ക്കണത്”

തമ്പി ഞെട്ടി. ഇത്ര ചെറുപ്രായത്തിലോ! പിന്നെയാണ് ഏതു വെടിയാണെന്ന കാര്യം തലയിൽ കത്തിയത്.

ഉമ്മർക്ക തുടർന്നു. “അന്നെന്റെ ഉപ്പാക്ക് തോക്കോള് ആറാ ആറെണ്ണം”

ടോർച്ച് കക്ഷത്തിൽ തിരുകി ഉമ്മർക്ക രണ്ടു കൈപ്പത്തിയിലേയും ആറ് വിരലുകൾ പൊക്കിക്കാണിച്ചു. തമ്പി അതിശയിച്ചു. ആറെണ്ണത്തിൽ എത്രയെണ്ണം നല്ലതാണെന്നു ചോദിക്കാൻ വന്നെങ്കിലും അതിനുള്ളിൽ ഉമ്മർക്ക പറച്ചിൽ തുടർന്നു. പിന്നെ ചോദിക്കാൻ മുതിർന്നതുമില്ല.

“കാലത്തു ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞാ ഉപ്പ ഒരു വിളി വിളിക്കും. ഡാ ഉമ്മറേ എന്ന്. തോക്കും ഉണ്ടേം കൊണ്ട് ഒടനെ ഞാനെത്തിക്കോണം. ഇല്ലെങ്കീ എന്നെ തെങ്ങീച്ചാരി നിർത്തി പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യും. തോക്കും കൊണ്ടു ഞാനെത്ത്യാപ്പിന്നെ ഉപ്പ എണീറ്റ് ഒരു നടത്താ, ചേർപ്പണം തോട്ടത്തിലേക്ക്. തോട്ടത്തിലെ കല്ലുവെട്ട് കുഴികളിലും പൊന്തക്കാട്ടിലും, അവിടേം ഇവിടേമൊക്കെ മുയലും കാട്ടുകോഴ്യോളും ഇണ്ടാവും. അവറ്റേന്യാണ് വെടിവയ്ക്കാ. ചുറ്റും നോക്കി ഉപ്പ എന്റേന്ന് ഒരു ഉണ്ട വാങ്ങും. ഒരേ ഒരെണ്ണാ വാങ്ങൂള്ളൂ. അതോണ്ട് ഒരു വെട്യാ. അന്നത്തെ കറിക്കൊള്ളതായി”

തമ്പി സൂചിപ്പിച്ചു. “ഇക്ക വെടി വെയ്ക്കണ കാര്യം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ”

ബീഡി കത്തിതീരാറായി. ഉമ്മർക്ക വേഗം ഉപസംഹരിച്ചു. “പറയാൻ മാത്രം അത്ര കേമായിട്ടൊന്നൂല്ല്യ. ഒരു ദിവസം ചെർപ്പണം തോട്ടത്തിലെത്തി ഉണ്ട ലോഡ് ചെയ്തു ഉപ്പ തോക്ക് എനിക്കു തന്നു. അകലെ നിക്കണ കൊളക്കോഴീനെ ചൂണ്ടി ഉമ്മറേ വെക്കിനെടാ വെടീന്നു പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഏകദേശ ഉന്നം നോക്കി കാഞ്ചി വലിച്ചു”

തമ്പി ആകാംക്ഷാഭരിതനായി. “എന്നട്ട്?”

“എന്നട്ടെന്തൂട്ടാ, ഉപ്പ കഷ്ടിച്ച് രക്ഷപ്പെട്ടൂന്ന് പറഞ്ഞാതി. അതേപ്പിന്നെ തോക്കും കയ്യോണ്ട് തൊട്ടട്ടില്ല. വെടിവയ്പ്പ് നിർത്തി”

തമ്പി അമ്പരന്നു. കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്കു തുറിച്ചു. ഉമ്മർക്കയ്ക്കു ഇതുപോലൊരു ഭൂതകാലം ഉണ്ടെന്നു ഇപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്. പ്രശ്നമാകുമോ. മുമ്പേ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ പക്ഷിവേട്ടയ്ക്കു ഇറങ്ങിത്തിരിക്കില്ലായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും ഈ സ്ഥലത്തുവച്ചു, രാത്രിയിൽ വെടികൊണ്ടാൽ ചത്തുപോവുകയേയുള്ളൂ. കൂവി വിളിച്ചാൽ പോലും ആരും കേൾക്കില്ല. തീരദേശം പാടത്തിനടുത്തു ഒറ്റവീടില്ല. എന്നാലോ പുഴയുണ്ട്. വെടികൊണ്ടു ചത്താലും കാലിൽ വലിച്ച് പുഴയിലിട്ടാൽ മതി. ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ഒഴുകിപ്പോയ്ക്കോളും. ആളുകൾ ആത്മഹത്യയായി കരുതി തള്ളിക്കളയുകയും ചെയ്യും.

തമ്പി അഭ്യർത്ഥിച്ചു. “ഉമ്മർക്ക, നമക്ക് ഇന്നത്തെ വെടിവയ്പ്പ് അങ്ങട് ക്യാൻസൽ ചെയ്യാം. നാളെ വരാം”

ഉമ്മർക്ക നെറ്റിചുളിച്ചു. തമ്പി വയർ ഉഴിഞ്ഞു കാണിച്ചു.

“നിനക്ക് വെളിക്കിറണോങ്കി എന്തിനാ വീട്ടിപ്പോണേന്ന്. ആ പാടത്തേക്കിരുന്നോ തമ്പീ. നമ്മളൊന്നും അങ്ങട് നോക്കാൻ പോണില്ലേയ്. ഞാറിനാണെങ്കീ വളവുമാകും”

പ്രോഗ്രാമിൽ നിന്നു മുങ്ങാനാകില്ലെന്നു തമ്പി ഉറപ്പിച്ചു. ഇരുവരും കനാൽ പിന്നിട്ടു തീരദേശം റോഡിലേക്കു കയറി. റോഡിനപ്പുറമാണ് തോട്ടം. തോട്ടത്തിലെ വലുതും ചെറുതുമായ വൃക്ഷങ്ങളിൽ ധാരാളം കൊക്കുകൾ ചേക്കേറിയിട്ടുണ്ടാകും. പാടത്തു ടില്ലറടിക്കുമ്പോൾ അവ പാടത്തേക്കു പറന്നിറങ്ങും. കീടങ്ങളേയും ചെറിയ ചെമ്മീനേയുമൊക്കെ തിന്നുതീർക്കും. രാത്രിയായാൽ ഉയരമുള്ള മരങ്ങളിൽ ചേക്കേറും. ഇവയെയാണ് ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കി വെടിവച്ചിടുന്നത്. ഇരുട്ടായതിനാൽ കൊക്കുകൾ പറന്നുപോകില്ല. കൂടിവന്നാൽ ഇരിക്കുന്നിടത്തുനിന്നു കുറച്ചുമാറി ഇരിക്കും. പക്ഷേ വെടിയൊച്ച കേട്ടാൽ ചിലതു പറക്കും.

തീരദേശം തോട്ടത്തിനു നല്ല വിസ്തീർണ്ണമുണ്ട്. കായ്ഫലമുള്ള മാവ്, പ്ലാവ്, മുരിങ്ങമരം, കൊള്ളിക്കിഴങ്ങ് എന്നിവ തോട്ടത്തിലുണ്ട്. ഇടവിട്ടു ഇടവിട്ടു കായ്ഫലമുള്ള കവുങ്ങുകളും ഉണ്ട്. നല്ലവണ്ണം പഴുത്ത അടയ്ക്കകൾ മഴയോടൊപ്പമുള്ള കാറ്റിൽ നിലത്തുവീഴും. അടയ്ക്കക്കു നല്ല വിലയല്ലേ എന്നു കരുതി, തമ്പി ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കവുങ്ങുകളുടെ അടിഭാഗത്തു തിരഞ്ഞു. പക്ഷേ ഒരു അടയ്ക്ക പോലും ലഭിച്ചില്ല. വീട്ടിൽനിന്നു ഇറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് മഴയും കാറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഒറ്റ പഴുത്ത അടയ്ക്കയും വീണിട്ടില്ലെന്നതു തമ്പിയെ അതിശയിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ തമ്പി നടുക്കുന്ന ആ ദൃശ്യം കണ്ടത്. വീണ്ടും സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അതെ, അതുതന്നെ. ഒരു കവുങ്ങിന്റെ കടയ്ക്കു ചുറ്റും ചാക്കുചരട് കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. ‘ഇതു ഒടിവിദ്യയല്ലേ’ എന്ന സംശയം തമ്പിയെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു.

ആഭിചാര ക്രിയകളിൽ അപാരവിശ്വാസമുള്ള തമ്പി കരച്ചിലിന്റെ ടോണിൽ വിളിച്ചു. “ഉമ്മർക്കാ. ഇത് നോക്ക്യേ”

കാര്യങ്ങൾ സസൂക്ഷ്മമം വിലയിരുത്തി ഉമ്മർക്കയും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി. “ഇത് ശെയ്ത്താന്റെ പണി തന്നെ”

തമ്പി കൂടുതൽ പരവശനായി. ഉമ്മർക്കയ്ക്കും കാര്യങ്ങൾ പന്തിയായി തോന്നിയില്ല. എങ്കിലും ധൈര്യവാനെപ്പോലെ പറഞ്ഞു.

“തമ്പീ നീ പേടിക്കണ്ട. എന്റെ വലത്തേ കൈത്തണ്ടേല് മന്ത്രിച്ചൂതിയ ഉറുക്ക്ണ്ട്”

ഇക്കേടെ കയ്യിലെ ഉറുക്കുകൊണ്ട് തനിക്കെന്താണ് ഗുണം. ഒരു ഗുണവുമില്ല. അതിനാൽ തമ്പി നിർദ്ദേശിച്ചു. “ഉമ്മർക്ക ആ ഉറുക്കിങ്ങട് അഴിച്ച് എന്റെ കയ്യീ കെട്ട്”

ഉമ്മർക്ക സമ്മതിക്ക്വോ. ജീവൻ പോകുന്ന കാര്യമല്ലേ.

“ഹ മിണ്ടാണ്ടിരീടാ നീ. ഒരു ധൈര്യത്തിനു വേണോങ്കി എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചോ”

തമ്പി ഉടൻ ഉമ്മർക്കയെ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. കൊക്കുകളെ നോക്കി പേടിച്ചുവിറച്ചു നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഉമ്മർക്ക വീണ്ടുമൊരു ബീഡിയ്ക്കു തീ കൊളുത്തി.

“രണ്ട് പൊകയെട്‌ത്തട്ട് ഇനി നടക്കാം”

ഇരുവരും നിന്നു. തമ്പി ചോദിച്ചു. “ഈ ശെയ്ത്താന്മാര് ഭയങ്കരന്മാരാണോ ഉമ്മർക്ക?”

കാതലായ സംശയം. ഉമ്മർക്ക ഒരു തത്ത്വം പോലെ പറഞ്ഞു. “എടാ മനുഷേന്മാരാ ഭയങ്കരന്മാര്. അവരെ പേടിച്ചാ മതി. ശെയ്ത്താന്മാരെ അത്രക്ക് പേടിക്കണ്ട”

“അതെന്താ ഉമ്മർക്ക അങ്ങനെ പറേണെ?”

ഉമ്മർക്ക വിശദീകരിച്ചു. “തമ്പീ, നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരുരാത്രീല് ശെയ്ത്താൻ വന്നൂന്ന് വെയ്ക്ക്. അവൻ കൂടിവന്നാ എന്താ ചെയ്യാ?”

“എന്നെക്കൊന്ന് ചോര കുടിക്കും” തമ്പി പറഞ്ഞു. ഈ ഉമ്മർക്കയ്ക്കു എന്തുപറ്റി. ജീവൻ വിട്ടുള്ള കളിയുണ്ടോ.

“അത്രല്ലേയൊള്ളൂ” ഉമ്മർക്ക തുടർന്നു. “ഇനി പറ. എന്തിനും പോന്ന മനുഷേന്മാരാണ് നിന്റെ വീട്ടിൽക്ക് വന്നതെങ്കി അവരെന്താ ചെയ്യാ?”

ആലോചിച്ചപ്പോൾ തമ്പിയ്ക്കും അപകടം മനസ്സിലായി. “അവര് കാശ് ചോദിക്കും”

ഉമ്മർക്ക തീർത്തു പറഞ്ഞു. “അതന്നെ കാര്യം. ശെയ്ത്താന്മാര് കൂടിവന്നാ ജീവനെടുക്കേയുള്ളൂ. കാശ് ചോദിക്കില്ല. മനുഷേന്മാർക്കാണെങ്കീ കാശേ വേണ്ടൂ”

ഉമ്മർക്ക ഉപസംഹരിച്ചു. “അപ്പോൾ ആരെയാ കൂടുതൽ പേടിക്കണ്ടേ. ശെയ്ത്താന്മാര്യാണോ അതോ മനുഷേമ്മാര്യോ?”

ഇതുപോലെ അസാമാന്യ ലോജിക് ഉള്ള വർത്തമാനം ആശാൻകുട്ടി മാത്രമേ പറയാറുള്ളൂ. ഇപ്പോഴിതാ ഉമ്മർക്കയും. തമ്പി ഉമ്മർക്കയുടെ കൈപിടിച്ചു മുത്തി.

ബീഡിവലി കഴിഞ്ഞു ഇരുവരും വീണ്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വൃക്ഷത്തലപ്പുകളിൽ നോക്കിയുള്ള ആ നടത്തത്തിനു ഇടയിൽ ഉമ്മർക്കയെ അടിമുടി നടുക്കി ആ കാഴ്ചയെത്തി. തമ്പിയെ തോണ്ടിവിളിച്ചു സംഗതി കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു കവുങ്ങിന്റെ തലപ്പ് തന്നത്താൻ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ആടിയുലയുന്നു. തമ്പി ചുറ്റുപാടും ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു ഇളംകാറ്റു പോലും എവിടേയുമില്ല. എന്നിട്ടും കവുങ്ങിൻ തലപ്പ് ആടുന്നു. എന്തൊരു അതിശയം. ഇനി ഉയരത്തിൽ കാറ്റു വീശുന്നുണ്ടായിരിക്കുമോ? തമ്പി മറ്റു മരങ്ങളുടെയും കവുങ്ങുകളുടെയും ശിഖരങ്ങളിലേക്കു നോക്കി. അവയ്ക്കു ആട്ടമേയില്ല. തോട്ടത്തിലെ ഒരേയൊരു കവുങ്ങ് മാത്രം ആടുന്നു!

കൂടുതൽ വസ്തുതകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ തമ്പിയും ഉമ്മർക്കയും അധികസമയം എടുത്തില്ല. ആടിയുലയുന്ന കവുങ്ങിന്റെ കടയ്ക്കലാണ് ചാക്കുചരട് ചുറ്റിയതായി കുറച്ചുമുമ്പ് കണ്ടത്. ഇരുവരുടേയും മുഖം വിളറി. ഉമ്മർക്ക ഇടതുകൈകൊണ്ട് ഉറുക്കിൽപിടിച്ചു അതിശക്തമായ മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി. തമ്പിക്ക് അങ്കലാപ്പായി. ഉറുക്കിൽ പിടിച്ചു മന്ത്രിച്ചു ഉമ്മർക്ക മാത്രം രക്ഷപ്പെട്ടു കളയുമോ? ഉമ്മർക്കയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തമ്പിയും പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. കിലുകിലാ വിറച്ച് ഇരുവരും കവുങ്ങിൻതലപ്പിനെ വീണ്ടും നോക്കി. അതാ, ആട്ടം വളരെ കൂടിയ കവുങ്ങിൻതലപ്പ് മറ്റൊരു കവുങ്ങിന്റെ മണ്ടയ്ക്കു നേരെ ചാഞ്ഞുപോകുന്നു. ക്രമേണ ആട്ടം പുതിയ കവുങ്ങിൻ തലപ്പിലേക്കു പടർന്നു. ആദ്യത്തെ കവുങ്ങിൻതലപ്പ് നിശ്ചലമായി.

ഉമ്മർക്ക വിലപിച്ചു. “ബാധേണ് തമ്പി, ഒഴിയാബാധ”
തമ്പി പറഞ്ഞു. “നമക്ക് വെടിവച്ചാലോ ഉമ്മർക്ക”
“വേണോ?”
“വേണം ഉമ്മർക്ക”
തമ്പിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം ഉമ്മർക്കയ്ക്കു ഊർജ്ജമായി. “ഉണ്ടയെട് തമ്പീ. ഇന്നു ശെയ്ത്താന്റെ അവസാനാ”

ഉമ്മർക്കയുടെ ഉപ്പയുടെ അനുഭവം ഓർമ്മയുള്ളതുകൊണ്ട്, ഉണ്ട കൊടുത്തിട്ടു തമ്പി ദൂരെ മാറിനിന്നു. രണ്ടാമത്തെ ചിന്തയിൽ, അതുകൊണ്ടു ഫലമില്ലാതിരുന്നാലോ എന്നു കരുതി തോക്കിനുനേരെ പിന്നിൽ വന്നുനിന്നു. വെടിവയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഉമ്മർക്ക ഒരിക്കൽകൂടി ഉറുക്കിൽ പിടിച്ചു മന്ത്രിച്ചു. പിന്നെ കവുങ്ങിൻതലപ്പിനെ ലാക്കാക്കി നിറയൊഴിച്ചു. രാവിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ വെടിശബ്ദം മുഴങ്ങി.

“ഠേ!”

തമ്പിയും ഉമ്മർക്കയും ആടുന്ന കവുങ്ങിൻതലപ്പിനെ ഉറ്റുനോക്കി. ആട്ടത്തിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞെന്നു മനസ്സിലാക്കി ഇരുവരും സാവധാനം കവുങ്ങിനടുത്തേക്കു ചുവടുവച്ചു. കടഭാഗത്തു എത്തിയപ്പോൾ തലപ്പിന്റെ ആട്ടം പൂർണമായും നിലച്ചിരുന്നു. സമീപത്തുള്ള മറ്റു കവുങ്ങുകളുടെ തലപ്പിലേക്കു ആട്ടം പകർന്നിട്ടുമില്ല. അതോടെ ഉമ്മർക്ക ഉറപ്പിച്ചു. ശെയ്ത്താനു വെടിയേറ്റിരിക്കുന്നു. ആവേശത്തോടെ വീണ്ടും ഉണ്ടയ്ക്കായി അലറി.

“കൊട്റാ തമ്പി ഒരു ഉണ്ട കൂടി. ഞാനിന്നവന്റെ ആസനം പൊളിക്കും”

അരനിമിഷം പോലും വൈകിയില്ല. നല്ല പൊക്കമുള്ള കവുങ്ങിന്റെ തലപ്പിൽനിന്നു ‘അയ്യോ’ എന്ന അലർച്ചയോടെ ശെയ്ത്താൻ അപാരവേഗത്തിൽ ഊർന്നിറങ്ങി. വലിയൊരു രൂപം യാതൊരു തട്ടുംതടവുമില്ലാതെ താഴേക്കു വരുന്നതു കണ്ടു തോക്കും ഉണ്ടയും താഴെയിട്ടു ഉമ്മർക്ക ഓടി. കാശിനൊപ്പം ജീവനും വലുതാണെന്ന തിരിച്ചറിവിലുള്ള ഓട്ടം. തമ്പിയത് അറിഞ്ഞില്ല. കവുങ്ങിന്റെ കടയ്ക്കൽ തവളയെപ്പോലെ നാലുകാലിൽ വീണ ശെയ്ത്താനെ ഉമ്മർക്ക വെടിവയ്ക്കുന്നതും കാത്തുനിന്നു. പ്രോൽസാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

“ഉമ്മർക്കാ, വെയ്ക്ക് വെടി”

മൂന്നുനാല് സെക്കന്റിനു ശേഷവും പിന്നിൽ ആളനക്കമില്ലാത്തതു മനസ്സിലാക്കി തമ്പി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അസ്ത്രം കണക്കെ പായുന്ന ഉമ്മർക്കയുടെ കൈലിമുണ്ട് മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ.

കവുങ്ങിന്റെ കടയ്ക്കൽ വീണ ശെയ്ത്താൻ പ്രയാസപ്പെട്ടു എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. ബോധക്കേടിന്റെ വക്കിലെത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നിട്ടും ശെയ്ത്താന്റെ തോളിൽ തൂങ്ങുന്ന ഏതാനും അടയ്ക്കകുലകൾ തമ്പി കണ്ടു. കറുത്ത തുണികൊണ്ടു മുഖം മറച്ചിരുന്ന ശെയ്ത്താൻ തമ്പിയെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു.

“കികികികി……

‘എന്നെ പിടിച്ചോടാ’ എന്ന അപേക്ഷയോടെ ബോധം കെട്ടു തമ്പി നിലത്തുവീണു.


                                 നാലാം ഭാഗം: ശെയ്ത്താൻ

മാഷ്‌ഷേയ്. മാഷേ”

പരമുമാഷ് മയക്കത്തിൽ നിന്നുണർന്നു. കടയിലേക്കു തമ്പി വരുന്നു. എത്തിയപാടെ കടയ്ക്കു സമീപം അടിച്ചുകൂട്ടിയിരുന്ന ചവറുകൂനയിലേക്കു മുറുക്കാൻ തുപ്പി. സംസാരിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നതിന്റെ ആദ്യപടി.

പരമുമാഷ് ആവേശഭരിതനായി. തമ്പിയുമായി സംസാരിക്കുന്നതിലും ഇന്ററസ്റ്റിങ്ങായ ഒരു സംഗതിയും നാട്ടിലില്ല. ആമുഖമായി പരമുമാഷ് ഒന്നു പരിഭവിച്ചു. “എവിട്യത് മാൻ, കാണാങ്കൂടി കിട്ടണില്ലല്ലാ”

തമ്പി നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു വ്യാജമായി പരിഭവിച്ചു. “ബിസ്യാ മാഷേ അക്രമ ബിസി”

പരമുമാഷ് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കൊടുത്തു. തമ്പി വായകഴുകി പറച്ചിൽ തുടങ്ങി.

“മാഷേ, ഇന്നലെ ഒരു സംഭവം ഇണ്ടായി”

മാഷ് കാതുകൂർപ്പിച്ചു. തമ്പി ഇടപെട്ടിട്ടുള്ള സംഭവങ്ങളെല്ലാം സത്യത്തിൽ ‘സംഭവം’ തന്നെയായിരിക്കുമെന്നു അദ്ദേഹത്തിനു അറിയാം.

തമ്പി പറഞ്ഞു. “ഇന്നലെ ഞാനും നമ്മടെ ഉമ്മർക്കേം കൂടി ഒരു ശെയ്ത്താനെ വെടിവച്ചു തരിപ്പണാക്കി”

പരമുമാഷ് ഉദ്വേഗം കൊണ്ടു. “ശെയ്ത്താനോ!”

“അതെ മാഷെ, ഒന്നാന്തരം ശെയ്ത്താൻ. നമ്മടെ തീരദേശം തോട്ടത്തിലാ കണ്ടേ. ഞങ്ങ വെടിവയ്ക്കാൻ പോയതായിരുന്നു. കള്ളവെടി അല്ലാട്ടാ. കൊക്കിനെ വെയ്ക്കണ വെട്യേ”

“എന്നട്ട്?”

“ഞങ്ങ കൊക്കിനെനോക്കി അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോ എന്താ കാണണേ. ഒരു കവുങ്ങിന്റെ കടയ്ക്കൽ ചാക്കുചരട് കെട്ടീര്ക്കണ്. ആ കവുങ്ങിന്റെ മണ്ടയാണെങ്കി അങ്ങടുമിങ്ങടും ആടേം ചെയ്യണ്. വേറൊരു കവുങ്ങിനും ആട്ടല്ല്യാ. ഈ ഒരെണ്ണത്തിനു മാത്രം. സംഗതി കണ്ടപ്പോത്തന്നെ ഉമ്മർക്ക് മനസ്സിലായി, അത് ശെയ്ത്താന്റെ പണ്യാന്ന്. പുള്ളി ഉറുക്കീപ്പിടിച്ച് മന്ത്രിച്ച് ഒറ്റവെടി. അതോടെ കവുങ്ങിന്റെ ആട്ടം നിന്നു. രണ്ടാമത്തെ വെടിയ്ക്കു മുമ്പേതന്നെ ശെയ്ത്താൻ കവുങ്ങീന്നെറങ്ങി ഓടി”

തമ്പി പറഞ്ഞു നിർത്തി. അപ്പോൾ ഉമ്മർക്കയുടെ മൂത്ത കുട്ടി കടയിൽ വന്നു. “മാഷേ, രണ്ട് ക്രോസിൻ”

തമ്പി അന്വേഷിച്ചു. “ആർക്കാ?”

കുട്ടി പറഞ്ഞു. “ഉപ്പാക്ക് ഇന്നലെ രാത്രി മൊതൽ നല്ല പനി”

ഗുളിക വാങ്ങി കുട്ടി പോയി. പരമുമാഷ് കടയിലേക്കു ആരോ വരുന്നതുകണ്ട് തമ്പിയോടു കടയുടെ അടുത്തെവിടെയെങ്കിലും പതുങ്ങാൻ പറഞ്ഞു. കാര്യം മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും തമ്പി ആഗതൻ കാണാതെ ഒളിച്ചുനിന്നു.

കവച്ചുകവച്ചു നടന്നുവന്ന ജയൻ കടയിലെത്തിയ പാടെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.

“മാഷ്‌ഷേയ്. മാഷ്‌ഷേ. അടയ്ക്കക്ക് എന്താ വെല?”

ഒളിച്ചുനിന്നിരുന്ന തമ്പി ഞെട്ടി. അടയ്ക്ക കുലയുമായി നിവർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു രൂപം ഓർമയിലെത്തി. ശെയ്ത്താൻ!

Sunday, August 11, 2013

അടയ്ക്ക ബിസിനസ് - 1

                                      ഒന്നാം ഭാഗം: തമ്പി

ഉച്ചയോടു അടുത്ത സമയം. മര്യാദാമുക്കിൽ ഏതാനും പേർ സൊറ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ പുത്തൻ പാഷൻബൈക്കിൽ തമ്പി എത്തി. പതിവുമുഖങ്ങളെ കണ്ടു വണ്ടി നിർത്തി.

“പുതിയ വണ്ടി വാങ്ങീട്ട് ചെലവൊന്നൂല്ലേ തമ്പീ” ആശാൻകുട്ടി കൈകൾ കൂട്ടിത്തിരുമ്മി. കഴുത്തിനു താഴെയുള്ള നെഞ്ച്‌ഭാഗം തടവി. ഷർട്ടിന്റെ കോളറുകളുടെ അറ്റം ഒരുതവണ അടുപ്പിച്ചു പിടിച്ചു.

തമ്പി അറിയിച്ചു. “ഇതെന്റെ അല്ല ആശാനേ. ഞാൻ വർക്ക് ചെയ്യണ സ്ഥലത്തെയാ”

തമ്പിക്കു ആകെക്കൂടി ഒരു ഉണർവ്വുണ്ടെന്നു തോന്നി, ആശാൻ ചോദിച്ചു. “നിന്റെ ബോഡ്യൊന്ന് മിനിങ്ങീണ്ടല്ലാ. എങ്ങനെ ഒപ്പിച്ചു?”

അറിയിക്കാൻ മറന്നുപോയ ഒന്ന് ഓർത്ത ഉൽസാഹത്തിൽ തമ്പി പറഞ്ഞു. “ആശാനേ, ഞാൻ യോഗ പഠിക്കണ്ണ്ട്”

ആശാൻകുട്ടിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. “അത് നന്നായി. എവിട്യാ?”

തമ്പി കൂസലില്ലാതെ പറഞ്ഞു. “വീട്ടീ തന്ന്യാ”

ആശാന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു. “വീട്ടിലാ!! പായേക്കെടന്നൊള്ള യോഗ്യാണോ നീ ഉദ്ദേശിച്ചെ? അതാണെങ്കീ ഞാനും ഡെയ്ലി യോഗ്യാ”

തമ്പി സീരിയസായി. “ആശാനേ ഞാമ്പറഞ്ഞത് കാര്യായിട്ടാ. വീട്ടില് യോഗ ചെയ്യണ്ണ്ട്”

“ഉം. നീ തന്ന്യാണോ?”

“ഏയ്, ഞാൻ തന്നെ എങ്ങനെ ചെയ്യാൻ. പഠിപ്പിക്കാൻ ആള്ണ്ട്”

ആശാന്റെ മുഖം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. “അതു കൊള്ളാം. ആരാ പുള്ളി?”

“നമ്മടെ പീതാംബരൻ ചേട്ടന്റെ മോൻ. നാലാം ക്ലാസീ പഠിക്കണ ബിജുമോൻ”

ആശാന്റെ മുഖം വീണ്ടും മങ്ങി.“@#$%. അവനെന്തൂട്ട് കോപ്പാടാ അറിയാ”

“ആശാനേ അവൻ ടോപ്പല്ലേ“

"ആണോ?” ആശാൻകുട്ടിക്കും സംശയമായി. ഇനിയെങ്ങാൻ ആ പീക്കിരിച്ചെക്കൻ യോഗ പഠിച്ചെടുത്തോ.

“ആന്ന്. അവനിപ്പോ ഊണു കഴിക്കണതുവരെ പലപല ആസനങ്ങളിലിരുന്നോണ്ടാ”

അവനെവടന്നാ പഠിച്ചെ?”

“വാളൂർ സ്കൂളീന്ന്”

“അവടെ പഠിപ്പിക്കണ്ണ്ടാ?”

“പിന്നല്ലാണ്ട്. കിണ്ണനാ“

“അവൻ നിന്റെ വീട്ടീ എത്രാൾക്ക് ക്ലാസെടുക്കണ്ണ്ട്”

“എനിക്ക് മാത്രം”

“അവൻ എന്നും വരോ?”

“ഏയ്. ഞാൻ പോയി പിടിച്ചുവലിച്ച് കൊണ്ടരണം. ഇത്തിര്യൊള്ള ആ ചെക്കന്റെ കാലുവരെ പിടിച്ചണ്ട്”

“പഠിപ്പിക്കണേന് നീയവനു വല്ലോം കൊടുക്കോ”

തമ്പി ചിരിച്ചു. “കാശ് ചോദിച്ചാ അട്യാ“

“അത് കഷ്ടല്ലേടാ? എന്നും വന്നു പഠിപ്പിച്ചട്ട്. അതും നിന്നെ”

“എന്തൂട്ട് കഷ്ടം. അവൻ കൊച്ചായിരുന്നപ്പോ ഞാൻ കൊറേ എടുത്തോണ്ട് നടന്നട്ടൊള്ളതാ”

“എന്നാ നാളെമുതൽ ഞാനും വരാം”

തമ്പി ചോദിച്ചു. “ആശാനും അവനെ എട്ത്തോണ്ട് നടന്നണ്ടാ?”

“ഇണ്ട്‌ന്നു നമക്ക് പറയാം”

സംസാരം മതിയാക്കി തമ്പി പോകാനൊരുങ്ങി. കാൽ കിക്കറിലേക്കു നീളുമ്പോൾ ആശാൻകുട്ടി അറിയിച്ചു. “തമ്പ്യേയ് പറയാൻ വിട്ടു. നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് ഉമ്മർക്ക വീട്ടീ പോയീണ്ട്”

വൈകീട്ട് കൊരട്ടിവരെ പോകാനുണ്ടല്ലോ, അതിനു വണ്ടി കടം വാങ്ങാം എന്നോർത്തു തമ്പി അന്വേഷിച്ചു. “ഇക്ക ബൈക്കിലാണോ?”

ആശാൻകുട്ടി അതെയെന്നു തലയാട്ടി. തമ്പി ഉൽസാഹത്തോടെ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ടാക്കി വീട്ടിലേക്കു കുതിച്ചു. അപ്പോൾ ആശാൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

“എടാ. ഇക്കേടെ കയ്യീ ഒരു തോക്കൂണ്ട്”

തമ്പിയുടെ അടിവയറ്റിൽനിന്നു ഒരാന്തൽ പൊങ്ങി. ബൈക്ക് ഓടിച്ചുപോയ ദൂരം മുഴുവൻ തിരിച്ചുവന്നു. അങ്കലാപ്പോടെ ചോദിച്ചു. “ആശാനേ സത്യാ.. തോക്കോ!“

“അതേടാ തോക്കന്നെ” ആശാൻകുട്ടി ഇത്തിരി മുളക് ചേർത്തു. “ഇക്ക കൊറച്ച് കലിപ്പിലാന്നാ എനിക്ക് തോന്ന്യേ”

തമ്പി നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു. “എന്റെ ശാസ്താവേ. കൊളായാ”

“എന്താടാ. നീയെന്തെങ്കിലും പുതിയ ഗുലുമാല് ഒപ്പിച്ചാ”

“ഇല്ല്യാന്ന്”

“പിന്നെന്തിനാ പേടിക്കണേ”

“വേറാരെങ്കിലും എന്റെ പേരീ ഗുലുമാൽ ചെയ്‌തണ്ടെങ്കിലോ”

“അങ്ങനെ പതിവ്ണ്ടാ?”

“ഇണ്ടോന്നാ. എന്റെ ആശാനേ ഇപ്പ അങ്ങനല്ലേ പതിവ്. കണ്ണീക്കണ്ട പോങ്ങന്മാരൊക്കെ കച്ചറ പരിപാടി ചെയ്തട്ട് തമ്പി പറഞ്ഞട്ടാന്നാ പറയാറ്. ബംഗാളീന്ന് വന്ന പിള്ളേരും കൂടി ഇപ്പോ എന്റെ മേത്താ കേറണെ”

തമ്പി തുടർന്നു. “കുറച്ചുനാള് മുമ്പ് കുഞ്ഞിസനു എന്നെത്തല്ലാൻ വന്നു. അമ്പലക്കൊളത്തില് മീനിനെ കൊണ്ടിട്ടത് ഞാനാന്നും പറഞ്ഞൂണ്ട്”

ആശാനു അതിൽ പന്തികേടൊന്നും തോന്നിയില്ല. “മീന്ണ്ടെങ്കി ഇപ്പോ എന്താ കൊഴപ്പം? ഒരു കുളമായാൽ മീൻ വേണം. കൊറ്റി വേണം. പൊൻമാൻ വേണം. താമര വേണം. അല്ലേ തമ്പീ”

“അതേന്ന്. സംഗതി ശരിതന്നെ. പക്ഷേ ഈ മീനിത്തിരി പെശകാ”

“എന്ന്വച്ചാ?”

തമ്പി ഒരു കൈ മുഴുവൻ നിവർത്തി വലുപ്പം കാണിച്ചു. “ഇത്രേം വലുപ്പോള്ള രണ്ട് മുശിയാണ് കൊളത്തിലൊള്ളത്. അത് ആണും പെണ്ണുമാണെങ്കിലത്തെ കാര്യം ഇനി പറയാനൂല്ല്യ”

“എനിക്ക് ക്ലിയറായില്ല”

“എന്റാശാനേ. കുളിക്കാനെറങ്ങണോര്ടെ കാലിനെടക്ക് ചാമ്പണത് ഈ മുശിക്ക് ഭയങ്കര ക്രേസാണ്. മിനിഞ്ഞാന്ന് സനൂന്റെ ഊഴമായിരുന്നു. പതിവിനു വിരുദ്ധമായി അണ്ടർവെയർ ഇട്ടതോണ്ടു രക്ഷപ്പെട്ടൂന്ന് പറഞ്ഞാ അതാ സത്യം. മുശി ഒറ്റ വെട്ടാ വെട്ട്യെ. അണ്ടർവെയർ കത്രികകൊണ്ട് മുറിച്ചപോല്യായി. ആരാ മുശീനെ കൊണ്ടിട്ടേന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ മാധവൻ സുനി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു ഞാനാന്ന്”

“ഇനി നീയെങ്ങാനാണോ?”

“ആശാനെങ്കിലും എന്നെ സംശയിക്കര്ത്. എല്ലാക്കാര്യത്തിലേം പോലെ ഇതിലും ഞാൻ നിരപരാധ്യാ”

മീൻ വിഷയം വിട്ട് തമ്പി ആകാംക്ഷയോടെ അന്വേഷിച്ചു. “ഉമ്മ്ർക്കേടെ കയ്യീ ചെറിയ തോക്കാണോ വല്യ തോക്കാണോ?”

“വല്യതാ. നല്ല നീളംണ്ട്. എരട്ടക്കൊഴൽ പോലത്തെ സാധനം”

“അത്യാ. ഹഹഹഹഹഹ” തമ്പി ആശ്വസിച്ചു. “എന്നാപ്പിന്നെ വെടി വയ്ക്കാൻ കൂട്ടിനു വിളിക്കാനായിരിക്കും”

“വെട്യ്യോ!!” ആശാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ‘അമ്പട വീരാ’ എന്നമട്ടിൽ ശൃംഗാര രസത്തോടെ ചോദിച്ചു. “നീയപ്പോ വെടിവയ്ക്കാൻ പോവാറ്ണ്ടല്ലേ?”

അബദ്ധം പിണഞ്ഞതു മനസ്സിലാക്കി തമ്പി തിരുത്തി. “ആ വെട്യല്ല ആശാനേ ഈ വെടി. ഇത് കൊക്കിനെ വെടിവയ്ക്കണ കാര്യാ”

“അതു ശരി” ആശാൻകുട്ടി ആശ്വസിച്ചു. “നീയതില് എക്‌സ്പെർട്ടാണോ? പണ്ട് പാടത്തു കൊളുത്തുവച്ച് കൊക്കിനെ പിടിക്കാറില്ലേ”

“അതു പണ്ട്. ഇപ്പോ പാടം ടില്ലറടിക്കണ സീസണല്ലേ. കൊക്കുകള് രാത്രി ഇരിക്കണ മരങ്ങള് മുമ്പേ കണ്ടുവയ്ക്കും. തീരദേശം പാടത്തിനടുത്ത് അങ്ങനത്തെ കൊറേ മരങ്ങള്ണ്ട്. രാത്രി അവടെ പോയി വെടിവച്ചിടാം. കൊക്കെറച്ചിക്ക് ഭയങ്കര ടേയ്സ്റ്റാ”

“എന്ന ഒരൂസം നമക്കും പോവാം”

“ആവാലോ. പക്ഷേ എന്റേല് തോക്കില്ല. ഉമ്മർക്കക്ക് മാത്രാ ഈ ഏര്യേല് തോക്കൊള്ളൂ”

                                      രണ്ടാം ഭാഗം: ജയൻ

“മാഷ്ഷേയ്‌യ്‌. മാഷ്‌ഷേ”

നീട്ടിയ വിളികേട്ടു പരമുമാഷ് പലചരക്കുകടയ്ക്കു പുറത്തു വന്നു.

ജയൻ ചോദിച്ചു. “മാഷ്‌ഷേ, അടയ്ക്കക്ക് എന്താ വെല?”

“അടയ്ക്കക്കോ!” ജയന്റെ വീട്ടിൽ അടയ്ക്കാമരം ഇല്ലെന്നു അറിയാവുന്ന മാഷും, തന്റെ വീട്ടിൽ അടയ്ക്കാമരം ഉണ്ടെന്നു അറിയാവുന്ന, തിണ്ണയിൽ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, കല്യാണി വേണുവും ഉഗ്രമായി ഞെട്ടി. 

മാഷ് ചോദിച്ചു. “നിന്റെ വീട്ടിലതിനു അടയ്ക്കാമരം ഇല്ലല്ലോ. പിന്നെന്തിനാ പ്രൈസ് അറിയണേ”

സംഗതി ശരിയാണ്. ഇങ്ങിനെയൊരു തിരിച്ചടി പ്രതീക്ഷിച്ചതുമല്ല. എങ്കിലും ജയൻ ചിരിച്ചു. “ആഹഹഹഹഹഹ. ഈ മാഷ്‌ടെ ഒരു തമാശ”

കല്യാണി വേണുവിനു പക്ഷേ തമാശയായിട്ടു തോന്നിയില്ല. അദ്ദേഹം കാര്യം പറഞ്ഞു. “അവന്റെ വീട്ടിലില്ലെങ്കിലും അയൽവക്കത്ത്ണ്ടല്ലാ”

ജയൻ പരമുമാഷിനോടു പരാതി പറഞ്ഞു. “മാഷേ ഈ കല്യാണീനെ കടേല് ഇരിക്കാൻ സമ്മതിക്കരുത്. കസ്റ്റമേഴ്സിനെ അവഹേളിക്കും”

കല്യാണി വേണു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ഹഹഹഹഹ”

പരമു മാഷ് ചോദിച്ചു. “നിനക്കിപ്പോ എന്താ വേണ്ടേ ജയാ?”

“പഴുത്ത അടയ്ക്ക തൊലികളഞ്ഞ്, ഉണക്കിയതിനു എത്ര്യാ വെല?”

“കിലോയ്ക്ക് ഒരു നൂറ്റിപ്പത്ത് ഷുവറാ”

ജയന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. നല്ല വിലയുണ്ട്. പരമു മാഷ് അന്വേഷിച്ചു. “നിന്റെ വീട്ടില് ഒരു അടയ്ക്കാമരം പോലും ഇല്ലല്ലോടാ ജയാ. വേണു പറഞ്ഞത് കറക്ടല്ലേ”

കല്യാണി വേണു പിന്താങ്ങി. “അങ്ങനെ ചോദിക്ക് മാഷേ”

ജയൻ സീരിയസായി. “മാഷേ, ഞാനൊരു കാര്യം പറയാൻ പോണ്. കാര്യായിട്ടാ. എന്താന്ന് വച്ചാ നാട്ടാർക്ക് എന്നെ ഒരു വെലേല്ല്യാ. എനിക്കത് ഈയിട്യാ മനസ്സിലായത്”

“അതോണ്ട്?”

“അതോണ്ട്, ഞാനെന്തെങ്കിലും തൊഴിൽ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു”

മാഷ് സഹതപിച്ചു. “അതു ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ ജയാ. ഈ ഇരുപത്താറാം വയസ്സില് വർക്ക് ചെയ്യാന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ”

കല്യാണി ചിരിച്ചു. ജയൻ പ്രകോപിതനായില്ല.

“മാഷ്‌ഷേ, മാഷെങ്കിലും എന്നെ മനസ്സിലാക്കണം. ഞാൻ അലമ്പൊക്കെ നിർത്തി. ഇനി അടയ്ക്കാ കച്ചോടം ചെയ്യാനാ പ്ലാൻ”

“അടയ്ക്കോ!” മാഷും വേണുവും അൽഭുതപ്പെട്ടു.

ജയൻ ആഞ്ഞു തലകുലുക്കി. പരമു മാഷ് ചോദിച്ചു. “അതു മത്യോടാ ജയാ. അടയ്ക്ക മാർക്കറ്റ് എപ്പഴാ വീക്കാവാന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല”

“അങ്ങനല്ല മാഷേ. ഇന്യൊള്ള കാലം ജാതി, റബ്ബർ ഇവയ്ക്കല്ല ഡിമാന്റ് വരാമ്പോണേ. മറിച്ച് അടയ്ക്കക്കാണ്. ഇതെന്റെ സുചിന്തിതമായ അഭിപ്രായാ”

“നീയിങ്ങനെ സുചിന്തിക്കാൻ എന്തൂട്ടാ കാരണം?”

“കാരണം കേരളത്തിലെ യുവജനങ്ങളിലുള്ള പ്രതീക്ഷയാണ് മാഷേ. പ്രതീക്ഷ. ഇനിയുള്ള കാലം വെള്ളമടി പുകവലി എല്ലാം കുറയുമെന്നാണ് പൊതുവെയുള്ള വിലയിരുത്തൽ”

“എന്ന്വച്ചാ നാട് നന്നാവാൻ പോവാന്ന്. അല്ലേ?”

“അല്ല” ജയൻ നിഷേധിച്ചു. “മറിച്ച് ഇനിയും വെള്ളമടിച്ചാൽ തട്ടിപ്പോകും എന്ന നിലയിലേക്കു കേരളത്തിലെ നല്ലശതമാനം ആളുകൾ എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പുകവലിയുടെ കാര്യവും തഥൈവ. അപ്പോൾ അതിനനുസരിച്ചുള്ള ഒരു നീക്കമാണ് എന്റേത്”

പരമുമാഷ് മനസ്സിൽ തോന്നിയ ഐഡിയ പറഞ്ഞു. “അങ്ങനാണെങ്കിൽ വിറക് കച്ചോടം അല്ലേ ജയാ നല്ലത്?”

“അതെ, അത് ശര്യാണ്. പക്ഷേ ആ നിലയിലേക്ക് എത്താൻ കുറച്ചുകൂടി കാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ വെയിറ്റിങ്ങ് ടൈം കുറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു സഹായഹസ്തമാണ് ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. വെള്ളമടി നിർത്താൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നവർ എന്തായാലും പൂർണമായും വീശൽ നിർത്താൻ പോണില്ല. കുറച്ചു കുറച്ചേക്കാം എന്നുമാത്രം. മാത്രമല്ല ആ കുറവ് നികത്താൻവേണ്ടി മുറുക്കാൻ, പാൻപരാഗ്, ഹാൻസ് തുടങ്ങിയവയിലേക്കു അത്തരക്കാർ തിരിയുമെന്നു നിശ്ചയമാണ്. ഈ പറഞ്ഞ മുറുക്കൽ സാമഗ്രികളിലെല്ലാം ഉപയോഗിക്കുന്ന അടയ്ക്കക്കും അതോടെ ഡിമാന്റ് കൂടുമെന്നതു നിസ്തർക്കമല്ലേ മാഷേ?”

പരമുമാഷ് അഭിനന്ദിച്ചു. “നീയാരാ ജയാ മോൻ. നിന്നെ ഇത്രനാൾ ഞാൻ അണ്ടറെസ്റ്റിമേറ്റ് ചെയ്തിരിക്കായിരുന്നു. ഈ ബുദ്ധി പ്രയോഗിച്ചിരുന്നെങ്കീ നിനക്ക് പത്താം ക്ലാസ് പാസായിക്കൂടായിരുന്നോ?”

ജയൻ കേണു. “മാഷേ. പത്‌ക്കെ പറ. ആരെങ്കിലും കേൾക്കും. ഞാൻ പത്താംക്ലാസ് പാസായീണ്ട്‌ന്ന് നാട്ടാർക്ക് ഒരു വിശ്വാസംണ്ട്. അത് കളയരുത്. അല്ലെങ്കിലും ഇന്നത്തെക്കാലത്ത് പത്താംക്ലാസ് പാസായിട്ടില്ലാന്ന് പറഞ്ഞാ കൊറച്ചിലല്ലേ”

മാഷ് സമ്മതിച്ചു. “അപ്പോ നീ അടയ്ക്ക ബിസിനസിലേക്കു കടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു”

“അതെ. അതിലേക്കുള്ള ആദ്യപട്യായി ഇന്നു അന്നമനടേലെ ഒരാൾടെ തോട്ടം നോക്കാൻ പോവാണ്. അപ്പോ വെല ഒന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണ്ടേ”

പരമു മാഷ് ഇരുത്തിമൂളി. എല്ലാ കാര്യവും ക്ലിയർ ആയി.

ജയൻ പറഞ്ഞു. “മാഷ് അപ്പോ ഒരു ചുറ്റ് ചാക്കുചരട് ഇങ്ങട് എടുത്തേ”

“എന്തൂട്ടിനാ ജയാ. ഒരു ചുറ്റെന്നു പറഞ്ഞാ കൊറേണ്ടല്ലോ. അതു ഫുള്ള് വേണോ?”

“അട്യ്ക്കാമരത്തുമ്മെ മാർക്ക് ഇടാനാ മാഷേ. അന്നമനടേലെ തോപ്പിലാണെങ്കി കൊറേ അടയ്ക്കാമരം ഇണ്ട്”

പരമുമാഷ് ഒരു ചുറ്റ് ചാക്കുചരട് എടുത്തു കൊടുത്തു. ജയൻ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.

(തുടരും)