Featured Post

അടയ്ക്ക ബിസിനസ് - 1

                                      ഒന്നാം ഭാഗം: തമ്പി ഉച്ചയോടു അടുത്ത സമയം. മര്യാദാമുക്കിൽ ഏതാനും പേർ സൊറ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ...

Sunday, August 23, 2009

അഡ്വക്കേറ്റിന്റെ നമ്പറുകൾ - 1


ആയിരത്തിത്തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ച് തുലാമാസം മധ്യത്തിൽ തേമാലിപ്പറമ്പിൽ കൂടിയ നാട്ടുകൂട്ടമാണ് വയനാടന്‍കാടുകളിൽ സ്വൈരവിഹാരം നടത്തിയിരുന്ന കിടയറ്റ ഫോറസ്റ്റ്റേഞ്ചറും ശിക്കാരിയുമായ കക്കാട് ഗീതാനിവാസിലെ എം.ജി.പ്രഭാകരൻ‌പിള്ളയുടെ രണ്ടാമത്തെ മകൻ അനില്‍‌പിള്ളയെ നിയമ പഠനത്തിനയക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. തൈക്കൂട്ടത്തെ പ്രശസ്തകണിയാന്‍ ബാലകൃഷ്ണക്കൈമളുടെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം മകനെ കേരളരാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇറക്കാൻ പദ്ധതിയുണ്ടായിരുന്ന പിള്ളയുടെ എല്ലാ മുന്‍കണക്കുകൂട്ടലുകലും തെറ്റിച്ച കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു നാട്ടുകൂട്ടത്തിന്റെ പ്രസ്തുത തീരുമാനം.

അതുവരെ രാഷ്ട്രീയമേഖലയിൽ തിളങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന താരമാകാൻ പിള്ള, ആഴ്ചയിൽ രണ്ടുദിവസം, മകനു കോച്ചിങ്ങ് ക്ലാസ്സ് നടത്തിയിരുന്നു. ഗ്രൂപ്പ് എങ്ങിനെ ഉണ്ടാക്കാം, വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന മുദ്രാവാക്യം വിളികൾ ഏതൊക്കെ, കല്ലെറിയേണ്ടതെങ്ങിനെ... ഇത്യാദി വിഷയങ്ങൾ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ക്ലാസ്സിലെ ആകര്‍ഷകഇനമായിരുന്നു കൈമടക്ക് വാങ്ങുന്നതെങ്ങിനെ എന്ന പീരിയഡ്. പക്ഷേ എങ്ങിനെയോ ആദര്‍ശപരമായ കൂട്ടുകെട്ടുകളിലേക്കു വഴുതിവീണ ജൂനിയര്‍പിള്ളക്കു രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഗ്രൂപ്പുസമവാക്യങ്ങളോടും അടവുനയങ്ങളോടും ഒട്ടും യോജിക്കാനായില്ല.

മകന്റെ ആദ്യകാല എതിര്‍പ്പുകൾ പിള്ള കണക്കിലെടുത്തില്ല. മുന്‍‌നിശ്ചയപ്രകാരം കാര്യങ്ങൾ നീക്കി. പക്ഷേ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ അനധികൃത സ്വത്തുസമ്പാദനം കര്‍ശനമായി തടയുമെന്നു കേരള നിയമസഭയിൽ മുഖ്യമന്ത്രി ക്ഷോഭത്തോടെ അസന്നിഗ്ദമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ നിലപാടുകളിൽ സന്ദേഹിയായി. ഇനിയെന്ത് എന്ന ചിന്ത മനസ്സിൽ ഉദിച്ചു. അക്കാലത്തുതന്നെയാണു നാട്ടുകൂട്ടത്തിന്റെ തീരുമാനവും പുറത്തുവന്നത്. തലമൂത്ത പതിനൊന്നു കാരണവന്മാർ കോറം തികഞ്ഞെത്തിയ ആ യോഗത്തിന്റെ തീരുമാനം കൂടുതലൊന്നും ആലോചിക്കാതെ പിള്ള മനസ്സാൽ സ്വീകരിച്ചു. നിയമപഠനത്തിനായി മകനെ തിരുവനന്തപുരം ലോകോളേജിൽ ചേര്‍ത്തു.

അന്നൊരിക്കൽ കക്കാട് തീരദേശംറോഡ് ഉടനടി റീടാറിങ്ങ് ചെയ്യണമെന്നും ഇല്ലെങ്കിൽ മന്ത്രിസഭയെ മറിച്ചിടാന്‍‌വരെ മടിക്കില്ലെന്നും ഗതാഗതമന്ത്രിക്കു അന്ത്യശാസനം കൊടുക്കാൻ കേരളസെക്രട്ടറിയേറ്റിൽ പോയിവന്ന കാടുകുറ്റി പഞ്ചായത്തു പ്രസിഡന്റ് വി.കെ.മോഹനന്‍ എസ്‌എന്‍‌ഡിപി സെന്ററിൽ‌വച്ചു പിള്ളയെ കണ്ടപ്പോൾ നിഗൂഢമായ ആ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി.

“നായരേ. ഞാനിന്നലെ നമ്മടെ അനീനെ അതുല്യേല് കണ്ടു”

തിരുവനന്തപുരത്തെ സിനിമാതിയേറ്ററുകൾ പരിചിതമല്ലാത്ത പിള്ള മെമ്പർ മോഹനന്റെ അറിയിപ്പു കേട്ടതും വേലിപ്പടര്‍പ്പിലേക്കു സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലിയിൽ കാര്‍ക്കിച്ചുതുപ്പി.

“ആക്രാഷ്... ഫ്തൂം” പിന്നെ പറഞ്ഞു. “ങേ അതുല്യോ! ഏതവളാടാ അത്. എന്റെ കൊച്ചനെ കറക്കിയെടുത്തോ?”

“പെണ്ണൊന്ന്വല്ല നായരേ. അതുല്യാന്ന് പറയണത് തിരോന്തോരത്തെ ഒരു സിനിമാതീയേറ്ററാ”

“ഓ അതിനെന്താ മോഹനാ. എടക്കൊരു സിനിമ കാണണശീലം അനിക്കു പണ്ടേണ്ട്”

പിള്ളയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടികേട്ടു മോഹനൻ ഗൂഢമായി ഊറിച്ചിരിച്ചു. അതു പിള്ളയിൽ കലിപ്പുണ്ടാക്കി. പതിവു താക്കീത് ഉടൻ കൊടുത്തു. “എടാ മോഹനാ. നീയെന്നെ ആക്കണപോലെ ചിരിച്ചാണ്ടല്ലാ. മെമ്പറാന്നൊന്നും നോക്കില്ല, കാച്ചിക്കളയും ഞാൻ“

പിള്ളയുടെ വീടിന്റെ പൂമുഖത്തു തൂങ്ങുന്ന ഇരട്ടക്കുഴൽ തോക്ക് മെമ്പറുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം രഹസ്യത്തിന്റെ മറനീക്കി. “നായരേ. അനീനെ ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു ഉച്ചപ്പടത്തിന്റെ ക്യൂവിലാ”

നീലപ്പടങ്ങൾ കാണുന്നതു പലവിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടേയും മാതാപിതാക്കള്‍ക്കു ഇഷ്ടമല്ല എന്ന പൊതുധാരണ പിള്ളക്കും ബാധകമാണെന്നു കരുതിയ മെമ്പർ പിള്ളയില്‍‌നിന്നു പ്രതീക്ഷിച്ചത് കടുത്ത പ്രതികരണമായിരുന്നു. എന്നാൽ പിള്ള ചിരിക്കുകയാണുണ്ടായത്. കലിപ്പെല്ലാം പമ്പകടന്നു.

“ഹഹഹ. ഇതാണൊ നീ പറയാൻ വന്നെ. ഞാങ്കരുതി...” പിള്ള മോഹനന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു ലോഗ്യം ഭാവിച്ചു. “മോഹനാ... ഒരു മനുഷ്യനിണ്ടാവണ്ട മൂന്നു ഗുണങ്ങളാടാ സാമാന്യബോധം, വെശപ്പ്, പിന്നെ കാമം. അല്ലേ?”

മെമ്പർ മൌനം പാലിച്ചു. പിള്ള സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലിയിൽ ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചു. “നീ പറേടാ. അല്ലേന്ന്?”

മോഹനന്‍ അനുകൂലഭാവത്തിൽ തലകുലുക്കിയപ്പോൾ പിള്ള രണ്ടുകൈകളും വിലങ്ങനെ വീശി ഇനിയൊരു വാദമില്ല എന്നമട്ടിൽ തീര്‍പ്പുകല്‍പ്പിച്ചു. “മൂന്നാമത് പറഞ്ഞത് അനിക്കിത്തിരി ജാസ്ത്യാ മോഹനാ. ഹഹഹഹ”

അഞ്ചുവര്‍ഷം തിരുവനന്തപുരത്തു ഉച്ചപ്പടങ്ങൾ കണ്ടും സ്റ്റാച്ച്യുജംങ്ഷനിലെ മലയാളിമങ്കമാരെ കണ്ണെറിഞ്ഞും കാലംകഴിച്ച അനിൽ‌പിള്ള എന്ന പിള്ളേച്ചൻ പഠനത്തിനൊടുവിൽ അഭിഭാഷകപട്ടം എങ്ങിനെയോ തരപ്പെടുത്തിയെടുത്തു. തുടര്‍ന്നു സാത്വികമായ സേവനത്തിനു പകരം പ്രഗല്‍ഭനായത് ‘എങ്ങിനെ കേസുകൾ സ്വയം ഉണ്ടാക്കി വാദിക്കാം‘, ‘ഒരു മാസംകൊണ്ടു തീര്‍ക്കാവുന്ന കേസ് ഒരുകൊല്ലം ദീര്‍ഘിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ എന്തൊക്കെ‘, ‘കക്ഷികളുടെ കയ്യിൽനിന്നു ഫീസ് സമ്മര്‍ദ്ദം ചെലുത്തി വാങ്ങുവാനുള്ള നൂതനതന്ത്രങ്ങൾ എന്തെല്ലാം‘ എന്നീ വിഭാഗങ്ങളിലാണ്.

എൽ‌എല്‍ബി എടുത്തു ചാലക്കുടി മജിസ്ട്രേറ്റ് കോടതിയിൽ പ്രക്ടീസ് തുടങ്ങിയ പിള്ളേച്ചനു ആദ്യംകിട്ടിയ കേസ് പൂവാലശല്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ചെറുവാളൂരിലെ ഗിരിബാബുവിനെ മാള പോലീസ് അന്നമനടയില്‍നിന്നു പൊക്കിയപ്പോൾ ആശാന്‍കുട്ടി മുഖേന ആ കേസ് പിള്ളേച്ചനു മുന്നിലെത്തി. പ്രസ്തുതസംഭവം ആശാൻ അറിയുന്നത് വാളൂർ സ്കൂള്‍ഗ്രൌണ്ടിൽ ഫുട്ബോൾ കളിക്കുന്നതിനിടയിലാണ്.

“എനിക്കെതിരെ പൂവാലശല്യത്തിനു കൊരട്ടി പോലീസ് കേസെടുത്തെടാ ആശാനേ”

അരിയമ്പുറത്തുകാരയായ ഗിരീശന്‍ എന്ന ഗിരിബാബു നിരാശയോടെ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ ആശാൻ പിഷാരത്ത് അമ്പലത്തിലെ കൃഷ്ണനു സ്തുതിപറഞ്ഞു. “ഇന്യെങ്കിലും നീ നന്നാവ് ഗിരീ”

“അതിനു ഞാനൊന്നും ചെയ്തില്ലടാ. ഒരുത്തി വന്നപ്പോ അന്നു നിന്റെ കടമിഴി ഇത്ര ചുവന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു എന്ന പാട്ടുപാടി തല ഈരി. ഇതിനാ കേസ്”

ആശാന്‍ അല്‍ഭുതപ്പെട്ടു. “ഇത്ര്യൊള്ളൂ?”

“അതേന്ന്. പിന്നെ ഞാനീ കേസ് പിള്ളേച്ചനെ ഏല്പിച്ചാലോന്ന് ആലോചിക്കാ. എന്താ നിന്റെ അഭിപ്രായം“

ആശാനും അതു ശരിവച്ചു. “പുള്ളി ഈവക കേസുകളീ ഒരു എക്സ്പർട്ടാടാ ഗിരീ. നീ ഊമയാന്നോ മറ്റോ സ്ഥാപിച്ച് പുള്ളി ഊരിയെടുക്കും”

ഗിരിബാബുവിനെ പൂവാലൻ‌കേസിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടുത്തി ഒരുമാസം കഴിയുംമുമ്പ് പിള്ളേച്ചനു വേറെ നാലുകേസുകൾ കിട്ടി. അതിലും കത്തിക്കയറിയ പിള്ളേച്ചനെ പക്ഷേ, അഞ്ചാമത്തെ കിഡ്നാപ്പിങ്ങ് കേസ് ദീർഘമായൊരു വനവാസത്തിലേക്കു നയിച്ചു. അന്നു കോടതിയിലുണ്ടായിരുന്ന ആശാൻ‌കുട്ടി ഓര്‍മയില്‍‌നിന്നു സംഭവങ്ങൾ ചികഞ്ഞെടുത്തു.

“കേസ് വാദിക്കണ അന്ന് പിള്ളേച്ചൻ കണികണ്ടത് എന്ന്യാന്നാ പുള്ളി പറേണെ. പക്ഷേ ആള് ഗേറ്റുതൊറന്ന് വരുമ്പോ ബൈജു വേലീടെ സൈഡീ കുന്തിച്ചിരുന്നു മൂത്രൊഴിക്കണ്ടായിരുന്നൂന്നൊള്ളതാ സത്യം”

“ഏത് ബൈജ്വാ ആശാനേ?”

“നമ്മടെ കല്യാണി”

കേൾവി‌ക്കാരിലൊരാൾ നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു പരിതപിച്ചു. “ഓ എന്നാപ്പിന്നെ കോടതീ പോവാണ്ടിരിക്കണതായിരുന്നു നല്ലത്“

ആദ്യം പ്രൊസിക്യൂഷന്റെ ഊഴമായിരുന്നു. കേസിനു തുമ്പുകളൊന്നുമില്ലെന്നും അതുകൊണ്ടുതന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ നടന്നിട്ടില്ലെന്നും വക്കീൽ വാദിച്ചു. പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ഭാവനയിലുണര്‍ന്ന വങ്കത്തമാണു കിഡ്‌നാപ്പിങ്ങെന്നും അതിനാൽ കേസ് എത്രയും പെട്ടെന്നു അവസാനിപ്പിക്കാൻ കോടതി അനുമതിനല്‍കണമെന്നും കൂടി പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം കസേരയിൽ ഉപവിഷ്ഠനായി. തുടർന്നു പിള്ളേച്ചൻ എഴുന്നേറ്റു. കാണികളുടെ ഭാഗത്തുണ്ടായിരുന്ന ആശാൻ‌കുട്ടി ശിവപ്രസാദിനു നേരെ ‘കാണാന്‍ പോണപൂരം നീ കണ്ടോ ശിവാ‘ എന്നു ദ്യോതിപ്പിക്കുന്ന കൊലച്ചിരി പാസാക്കി. കറുത്തകോട്ട് ആട്ടിക്കുലുക്കി വാദം ആരംഭിക്കാന്‍ തയ്യാറെടുത്തു. ആമുഖമായി മജി‌സ്ട്രേറ്റിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

“മൈ ഡിയർ യുവറോണർ...”

തുടര്‍ന്നു തെല്ലിട നിര്‍ത്തി ആശാൻ‌കുട്ടിയിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്കു വീണ്ടും നോക്കി. കണ്ണിറുക്കി. ആശാനു മനസ്സിലായി. മജിസ്‌ട്രേറ്റിനെ കയ്യിലെടുക്കാനുള്ള നമ്പറാണ്!.

പിള്ളേച്ചനോടു കോടതി ആരാഞ്ഞു. “മിസ്റ്റർ അനില്‍‌കുമാർ. ഈ കേസിൽ ആരേയും പ്രതിയാക്കാൻ തുമ്പുകളില്ല എന്നാണു പ്രൊസിക്യൂഷന്റെ വാദം. താങ്കളിതിനെ എങ്ങിനെ നോക്കിക്കാണുന്നു?”

മേശയിൽ കൈത്തലം അടിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി പിള്ളേച്ചൻ നിഷേധാര്‍ത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. “യുവറോണർ. തെളിവുകൾ ഇല്ലായെന്ന വാദം തികച്ചും തെറ്റാണ്. ഇന്ത്യാഗവണ്മെന്റിനെ വരെ അട്ടിമറിക്കാൻ പറ്റുന്ന സമൂഹത്തിലെ വമ്പന്മാർ ഇടപെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് തെളിവുകളില്ലാ എന്ന തീരുമാനത്തിൽ പ്രൊസിക്യൂഷന്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ തുമ്പുണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ വെറും സാമാന്യബുദ്ധി മാത്രമേ ഇവിടെ പ്രയോഗിക്കേണ്ടതായുള്ളൂ“

പിള്ളേച്ചന്റെ കയ്യിൽ തെളിവുണ്ടെന്നു മനസ്സിലായ ജഡ്ജി കസേരയിൽ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. “ടെൽ മി അനിൽ. വോട്ട് ക്ലൂ യു ഹാവ്”

പിള്ളേച്ചന്‍ ആശാന്‍‌കുട്ടിയെ നോക്കി വീണ്ടും കണ്ണിറുക്കി.

“യുവറോണർ... വളരെ സിമ്പിൾ ലോജിക് ഉപയോഗിച്ചു ചിന്തിച്ചാൽ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ ആര്‍ക്കുനേരെയാണ് സാഹചര്യങ്ങൾ വിരല്‍‌ചൂണ്ടുന്നതെന്ന്. പെണ്‍കുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ പ്രതികൾ വന്നതു ടാറ്റാ സുമോയിലാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കേസിൽ ടാറ്റാമോട്ടോര്‍സ് ഉടമസ്ഥനായ രത്തന്‍ ടാറ്റയെ പ്രതിചേര്‍ക്കണമെന്ന് ഞാൻ കോടതിയോടു അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുകയാണ്. ഇത്രയും ശക്തമായ തെളിവ് ബഹുമാനപ്പെട്ട കോടതി കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കരുത്”

കോടതിഹാളാകെ ഒരുനിമിഷം നിശബ്ദതയിലാണ്ടു. ഒടുവിൽ നിശബ്ദത ഭേദിച്ചു ആശാൻ‌കുട്ടിയുടെ കുരവയിടൽ മുഴങ്ങി. അയ്യങ്കോവ് ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവത്തിനു ശാസ്താവിന്റെ തിടമ്പ് ആനപ്പുറമേറുമ്പോൾ മുഴക്കാറുള്ള അതേ കുരവയിടൽ. രണ്ടുനിമിഷം പകച്ചുനിന്നെങ്കിലും സെക്യൂരിറ്റികൾ ഉടൻ ഇടപെട്ടു. ആശാനെ പിടിച്ചു പുറത്താക്കി.

പിള്ളേച്ചൻ കൊടുത്ത തെളിവ് കോടതിക്കു ബോധിച്ചില്ല. കിഡ്‌നാപ്പിങ്ങ് കേസ് എട്ടുനിലയിൽ പൊട്ടി. അതിനുശേഷം കഷ്ടകാലമായിരുന്നു. ഒരു പെറ്റിക്കേസുപോലും ഒരാളും അദ്ദേഹത്തെ ഏല്‍പ്പിച്ചില്ല. അഡ്വേക്കേറ്റ് അനില്‍പിള്ള എന്നത് ഇരുമ്പുഗേറ്റിന്റെ മൂലയിലൊതുങ്ങി തുരുമ്പിച്ചു കാലംപോയി. രണ്ടുവർഷത്തെ വരൾച്ച. അതിനുശേഷമാണ് പിള്ളേച്ചനെ വീണ്ടും പഴയ ഫോമിലേക്കെത്തിച്ച കേസ് വരുന്നത്. കക്കാടിൽ തരികിടകൾ ഒപ്പിക്കുന്നതിൽ അഗ്രഗണ്യനായ ബാബുട്ടനെ ഒരു വണ്ടിച്ചെക്ക് കേസില്‍നിന്നു അദ്ദേഹം അസാമാന്യ കരവിരുതോടെ, അതീവ നയചാതുരിയോടെ കഷ്ടിച്ചു രക്ഷപ്പെടുത്തി. ചാലക്കുടി കോടതിയിൽ പിള്ളേച്ചന്റെ കണിശതയാര്‍ന്ന വാദഗതികൾ ശ്രവിച്ചു ഞെട്ടിത്തരിച്ച മജിസ്ട്രേറ്റ് ആശ്ചര്യത്തോടെ കസേരയിൽനിന്നു ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അന്വേഷിച്ചത്രെ.

“ഹുവാർ യു ജന്റില്‍‌മാൻ!”

തിരിച്ചടികളിൽ പതറരുതെന്നു ചെറുപ്പത്തിലേ പഠിപ്പിച്ച അച്ഛനോടാണ് ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ പിള്ളേച്ചൻ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒപ്പം അയ്യങ്കോവ് ശാസ്താവിനോടും.
(തുടരും...)

Monday, August 3, 2009

ശങ്കരമ്മാൻ കാവ് - 3

ശ്രദ്ധിക്കുക: ശങ്കരമ്മാൻ കാവ് പാര്‍ട്ട് – 1, പാര്‍ട്ട് – 2 എന്നിവയുടെ തുടര്‍ച്ചയാണ് ഈ പോസ്റ്റ്.


ചാറ്റല്‍‌മഴ കനത്തുവരികയായിരുന്നു. തമ്പി ക്ഷേത്രകവാടത്തിലെ ഗേറ്റുചാടി അകത്തുകടന്നു. ശ്രീകോവിലിനു അടുത്തേക്കു നടക്കുമ്പോൾ പൂച്ചയേക്കാളും വലിപ്പമുള്ള രണ്ടു പെരുച്ചാഴികൾ കുറുകെചാടി. തിരിഞ്ഞോടിയെങ്കിലും രണ്ടു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ തമ്പി കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി ആശ്വസിച്ചു.

“ശവങ്ങൾ... ഏതുനേരോം ഈ പരിപാടി തന്നെ. മനുഷ്യനെ പേടിപ്പിച്ചളഞ്ഞു“

കാവിനു മുന്‍‌വശത്തു വലിയ ഒരു ആല്‍‌മരമുണ്ട്. ശങ്കരമ്മാന്റെ കാലം മുതലേ ഉള്ളതാണെന്നാണ് കേൾവി. ചെങ്കല്ലു‌കൊണ്ടു സമചതുരത്തിൽ ആല്‍ത്തറയും പണിതിട്ടുണ്ട്. തറക്കു നടുവിൽ, ആലിനു മുന്നിലായി രണ്ടടിപൊക്കവും അഗ്രഭാഗത്തു ജപിച്ചചരടുകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിക്കെട്ടിയതുമായ ഒരു ശൂലം. മുമ്പു കണ്ടിട്ടുള്ള കാഴ്ചയായതിനാൽ തമ്പി ഭയന്നില്ല. മഴയിൽ അണഞ്ഞ ബീഡി കത്തിക്കാൻ തീപ്പെട്ടിയെടുത്തു. ഈര്‍പ്പം നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ എരിയാൻ മടിച്ച ബീഡിക്കുറ്റി ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിക്കുമ്പോൾ നിശബ്ദതയിൽ ചില അപശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു. അവ തമ്പിയെ ജാഗരൂകനായി. അടുത്തെവിടെയോ ചുള്ളിക്കമ്പുകൾ ഒടിയുന്ന ശബ്ദം. നനഞ്ഞ കരിയിലകളിൽ ആരുടെയോ പാദങ്ങൾ പതിയുന്ന നേര്‍ത്ത ശബ്ദം.

തമ്പി അന്ധാളിച്ചു ചുറ്റും നോക്കി. സമീപത്തെങ്ങും ഒരു ജീവിയുമില്ല. എങ്ങും ഇരുട്ടുമാത്രം. രാവിന്റെ നിശബ്ദതയെ അലസോരപ്പെടുത്തി കവലയിൽ കെ‌എസ്‌ഇ‌ബിയുടെ ട്രാന്‍സ്‌ഫോമർ പതുക്കെ മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അനുനിമിഷം ഉയര്‍ന്ന ടെന്‍ഷന്റെ വേലിയേറ്റത്തിൽ ചുണ്ടിലെരിയുന്ന ബീഡി തമ്പി വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ആല്‍ത്തറക്കു സമീപം രണ്ടുചാൽ ഉലാര്‍ത്തി. ഏഴിലം‌പാലച്ചുവട്ടിലെ കരിപിടിച്ച ഓട്ടുവിളക്ക് കണ്ണില്‍‌പെട്ടു. കാലാകാലങ്ങളായി കറുത്തവാവുകളിൽ മാത്രം ഏഴുതിരിയിട്ടു കത്തിക്കാറുള്ള നിലവിളക്ക്. അതിനുചുറ്റും ഇരുട്ടിന്റെ കട്ടി ആവരണം. കറുത്തവാവായിട്ടും വിളക്കു കത്തിക്കാത്തതിൽ തമ്പി ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. പടമാൻ‌വീട്ടുകാർക്കു ശ്രദ്ധയില്ലെന്നു കുറ്റപ്പെടുത്തി. അതിനൊപ്പം മനസ്സിൽ ചില തിരിച്ചറിവുകളും ഉണ്ടായി. അവ കക്കാടിന്റെ എത്തീസ്റ്റിനെ നടുക്കി. വിളക്ക് കത്തിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ അതിനര്‍ത്ഥം ഇന്നു പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ അന്തര്‍ജ്ജനം സ്വതന്ത്രയാണു എന്നാണ്.

തമ്പിയുടെ നെറ്റിയിൽ വിയര്‍പ്പുകണങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി. അതെ. കൊരട്ടിപ്പള്ളി സെമിത്തേരിയിൽ ഏഴുദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി അന്തിയുറങ്ങി കൊലകൊമ്പൻ പ്രേതങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ച ചെറാലക്കുന്നിന്റെ തമ്പി ഭയന്നിരിക്കുന്നു. കാതിക്കുടം ഇടമറുക് എം.സി.ഗോപിയുടെ വത്സലശിഷ്യനു പ്രേതഭയം. എന്താ കഥ.

അച്ഛനും ശേഖരൻ വെളിച്ചപ്പാടും ഒന്നിക്കുമ്പോൾ ശങ്കരമ്മാൻ കാവിനേയും അന്തര്‍ജ്ജനത്തേയും പറ്റി പറയാറുള്ള പഴയകാല സംഭവങ്ങൾ തമ്പിയുടെ മനോമുകുരത്തിൽ തെളിഞ്ഞു. അന്തര്‍ജ്ജനം കണ്ണാമ്പലത്തുവീട്ടിൽ പുരുഷുച്ചേട്ടനെ മോഹിച്ചതും അദ്ദേഹത്തെ ശാസ്താവ് കാത്തതുമെല്ലാം പലതവണ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. തമ്പിക്കു അത്തരം പഴങ്കഥകളിൽ വിശ്വാസമില്ല. ഇവയെല്ലാം സംഭവിച്ചത് വളരെക്കാലം മുമ്പാണ്. നാട്ടിലാണെങ്കിൽ കേട്ടുകേഴ്വികളുടെ ചാകരയും. അന്തർജ്ജനമെന്ന മിത്തും അത്തരത്തിലുള്ള ഒന്നാണെന്നാണ് വാസുട്ടന്റേയും അഭിപ്രായം. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലൊരു സന്ദേഹം. അത്തരം കേട്ടുകേഴ്‌വികൾ സത്യമാണെന്നു സാഹചര്യങ്ങൾ തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. തമ്പി കുഴങ്ങി. മനസ്സിനു ലാഘവത്വം വരുത്താനായി മഴവെള്ളം രണ്ടിറക്കു കുടിച്ചു. പ്രണയിനിയുടെ ഓര്‍മകളെ വീണ്ടും താലോലിച്ചു.

“അക്കരെയാണെന്റെ മാനസം...”
“ഇക്കരെയാണെന്റെ താമസം...”

രണ്ടുവരികൾ പാടി നിര്‍ത്തി. കാറ്റിൽ ഞെട്ടറ്റുവീണ, അരുകിൽ വെള്ളത്തുള്ളികൾ പറ്റിപ്പിടിച്ച ഒരു പാലപ്പൂ കുനിഞ്ഞെടുത്തു വാസനിച്ചു. “എന്തൊരു മണാ ഇതിന്. ആന്റൂനോട് ഷാപ്പീ കൊറച്ച് പൂവ് കൊണ്ടുവക്കാൻ പറേണം. കള്ളിന്റെ നാറ്റം പോയിക്കിട്ടും”

തമ്പി ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിച്ചു. പാലപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം നുകര്‍ന്നു. കണ്ണുകൾ പാതിയടഞ്ഞു. അതേനിമിഷം തന്നെ തമ്പിയുടെമേൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിഴൽ പതിഞ്ഞു. ചീവീടുകളുടെ കാറലുകളും വൃക്ഷത്തലപ്പുകളുടെ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങളും പൊടുന്നനെ നിലച്ചു. മഴയുടെ നേര്‍ത്ത ഇരമ്പലിനെ ഭജ്ഞിച്ചു അകലങ്ങളിൽ ഒരു തെരുവുനായ മോങ്ങി. പ്രകൃതിയുടെ ഭാവമാറ്റം മനസ്സിലാക്കി തമ്പി കണ്ണുതുറന്നു. ഓസീന്‍ കമ്പനിയില്‍നിന്നു വരുന്ന മങ്ങിയവെളിച്ചത്തിൽ പൊട്ടക്കിണറും, ഭീമാകാരം പൂണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന ഏഴിലം‌പാലയും കണ്‍‌മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. എത്തീസ്റ്റിന്റെ ഉള്ളംകിടുങ്ങി. മഴവെള്ളം ഒലിക്കുന്ന മുഖം വലതുകൈയാൽ അമര്‍ത്തിത്തുടച്ചു ഏഴിലം‌പാലയെ ഇമചിമ്മാതെ നോക്കി. മൈതാനത്തിനു നടുവിൽ പ്രൌഢിയോടെ നില്‍ക്കുന്ന ഏഴുതട്ടുകൾ. ഇടതടവില്ലാതെ പൂത്തുനില്‍ക്കുന്ന ഏഴുനിലകൾ. അവയുടെ ചുവട്ടിൽ വെള്ളനേര്യതുടുത്ത ഒരു സ്ത്രീരൂപം!

ഏതു പുരുഷനേയും മത്തുപിടിപ്പിക്കാന്‍ പര്യാപ്തമായ വന്യസൌന്ദര്യം ആ സ്ത്രീരൂപത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. തമ്പി അമ്പരന്നുനില്‍ക്കെ പാലച്ചുവട്ടിലെ സ്ത്രീരൂപം വായുവിലൂടെ ഒഴുകിയൊഴുകി അരികിലെത്തി. മഴ നനഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ദൃഢഗാത്രനെ നോക്കി മധുരതരമായി ചോദിച്ചു.

“എന്തേ എനിക്ക് വിളക്കുവച്ചില്ല?”

തമ്പി ചോദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. മുന്നിൽ നില്‍ക്കുന്ന അപ്സരസിന്റെ കഞ്ചുകത്തിൽ ഒതുങ്ങാത്ത, വശങ്ങളിലേക്കു തള്ളിനില്‍ക്കുന്ന സ്തനങ്ങളിൽ മിഴിച്ചുനോക്കി. മാറത്തെ സ്ഥാനം‌തെറ്റിയ നേര്യത് അലക്ഷ്യമായി നേരെയിട്ടു സ്ത്രീരൂപം വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“എന്നെ മനസ്സിലായില്ലാ?”

തമ്പി ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയനക്കി. സ്ത്രീരൂപം അരക്കെട്ട് മാദകമായി ഇളക്കി പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പാലച്ചുവട്ടിലെ ഓട്ടുവിളക്കിനുനേരെ മാന്ത്രികയെപ്പോലെ കൈവീശി. വലതുകയ്യിലെ ചൂണ്ടുവിരലില്‍നിന്നു ഉല്‍ഭവിച്ച ഒരു മിന്നല്‍‌പിണരിൽ പാലച്ചുവട്ടിലെ എണ്ണവറ്റിയ നിലവിളക്ക് ദീപപ്രഭയാൽ അലം‌കൃതമായി. ചുവന്നപ്രകാശം വാരിവിതറി ഏഴുതിരികൾ എരിഞ്ഞു. വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ തോല്‍‌വി സമ്മതിച്ചു. തമ്പിക്കു എല്ലാം വ്യക്തമായി.

“പൊട്ടക്കിണറിലെ അന്തര്‍ജ്ജനം!”

അനുഷ്ഠാനഭംഗം നടത്തിയിട്ടും ഭാവഭേദമില്ലാത്ത അന്തര്‍ജ്ജനത്തിന്റെ മുഖത്തു തമ്പി അല്‍ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. ക്രൌര്യമില്ലാത്ത സുന്ദരമായ മുഖം. അച്ഛന്റേയും വെളിച്ചപ്പാടിന്റേയും സംഭാഷണങ്ങളിൽ നിറയാറുള്ള സംഹാരരുദ്രയായ യക്ഷിയല്ല ഇത്. മറിച്ചു സൌന്ദര്യത്തിന്റെ, വശീകരണശക്തിയുടെ നിറകുടമായ ഏതോ യുവതി. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ തമ്പി പരുങ്ങി. അപ്പോൾ ശങ്കരമ്മാൻ‌കാവിലെ ശ്രീകോവിലിൽ നിന്നു ഒരു ഉടുക്കുപാട്ടിന്റെ ശീലുകൾ ഉയർന്നു.

“ഹരിശ്രീ എന്നരുൾ ചെയ്‌ത...”
“ഗുരുവിനെ സ്മരിച്ചു ഞാൻ...”

ശാസ്‌താം‌ പാട്ടിന്റെ ശീലുകൾ. അവ അന്തരീക്ഷത്തിൽ കലർന്നു. സൌ‌മ്യയായ യക്ഷി പൊട്ടക്കിണറിനു നേരെ നടന്നു. പാലച്ചുവട്ടിലെത്തി, പാട്ടിൽ ലയിച്ചു കണ്ണടച്ചുനിൽക്കുന്ന, തമ്പിയെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു. ഏഴിലം‌പാലയിൽ വിലയം പ്രാപിച്ചു. ശങ്കരമ്മാൻകാവ് പരിസരത്തുനിന്നു പാലപ്പൂമണം പതുക്കെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞു. ഉടുക്കുവാദനവും ക്രമേണ നേർത്തുവന്നു. അതിന്റെ അലയൊലികൾ തീർത്തും നിലച്ചപ്പോൾ തമ്പി കണ്ണുതുറന്നു. നടന്നതെല്ലാം സത്യമോ മിഥ്യയോ എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. മുന്നിൽ അന്തര്‍ജ്ജനമില്ല. പാലച്ചുവട്ടിൽ ഏഴുതിരിയിട്ട നിലവിളക്കുമില്ല. കനത്തഇരുട്ടും ഇടമുറിയാതെ‌ പെയ്യുന്ന മഴയും മാത്രം. മനസ്സിലെ സംശയങ്ങൾ നിലനിര്‍ത്തി കാല്‍‌ച്ചുവട്ടിൽ ഏതാനും പാലപ്പൂക്കൾ മഴനനഞ്ഞു അപ്പോഴും കിടന്നിരുന്നു. എല്ലാം സ്വപ്നമാണെന്നു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു തമ്പി ശങ്കരമ്മാൻ‌ കാവിനോട് വിടപറഞ്ഞു. ഗേറ്റു തുറന്നു മൂന്നുകൈവഴികളുള്ള കവലയിലെത്തി. പൂത്തുനില്‍ക്കുന്ന ഏഴിലം‌പാലയെ തെല്ലും ഗൌനിക്കാതെ നടന്നുമറയുമ്പോൾ ഏഴിലം‌പാലയുടെ ചുവട്ടിൽ തമ്പിയെ സാകൂതംനോക്കി നേര്യതുടുത്തു ഒരു സ്ത്രീരൂപം അപ്പോഴും നിന്നിരുന്നു!


പിറ്റേന്നു വൈകീട്ടു മര്യദാമുക്കിലെത്തിയ തമ്പിയെകണ്ടു വാസുട്ടൻ അമ്പരന്നു. നെറ്റിയിൽ നീളത്തിലൊരു ചന്ദനക്കുറി. വലതുകൈത്തണ്ടയിൽ മന്ത്രിച്ചൂതിയ ചുവന്ന ചരട്. ചെവികള്‍ക്കിടയിൽ അമ്പലത്തിലെ പൂജാപുഷ്പങ്ങൾ. വാസുട്ടന്റെ നിയന്ത്രണം പോയി.

“തമ്പ്യേയ്... എന്തൂട്ടാ ഞാനീ കാണണെ?”

തമ്പി മൌനം പാലിച്ചു.

“എന്താടാ നിനക്ക് പറ്റ്യെ?”

വാസുട്ടനെ ഒരു മൂലയിലേക്കു നീക്കിനിര്‍ത്തി തമ്പി കാര്യങ്ങൾ ചുരുക്കത്തിൽ അറിയിച്ചു. എല്ലാം ഗൌരവത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ച വാസുട്ടൻ അന്തര്‍ജ്ജനത്തെപ്പറ്റി കേട്ടപ്പോൾ അലറിച്ചിരിച്ചു. “ഹഹഹ. പൊട്ടക്കിണറിലെ അന്തര്‍ജ്ജനം ഒരു മിത്താടാ തമ്പീ. സത്യത്തീ അങ്ങനൊരാളില്ല“

വാസുട്ടനെ അടിമുടി ചുഴിഞ്ഞുനോക്കി തമ്പി പുശ്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. “ആശാന്‍ ഒന്നുപോയേ”
 


കൌമാരകാലത്തു യുക്തിചിന്തയുടെ ആശാന്‍‌മാരായിരുന്ന തമ്പിയും വാസുട്ടനും ഇന്നു സന്ദേഹികളായി എല്ലാ ആക്ഷനുകളിൽനിന്നും ഒഴിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു. എങ്കിലും ചില തിരുശേഷിപ്പുകൾ മനസ്സിന്റെ ആളൊഴിഞ്ഞ കോണിൽ വീണ്ടും ജ്വലിച്ചുയരാൻ അവസരംകാത്തു കനല്‍മൂടിക്കിടപ്പുണ്ട്. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ കളം‌മാറ്റിച്ചവിട്ടിയിട്ടും കാതിക്കുടത്തു ഇന്നും എത്തീസ്റ്റ് എന്നതിന്റെ പര്യായം എം.സി.ഗോപി എന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിനു എന്റെ അഭിവാദ്യങ്ങൾ.